GLP-1-agonisten en voedingstekorten

GLP-1-receptoragonisten, zoals semaglutide, liraglutide en tirzepatide, worden steeds vaker ingezet bij obesitas en diabetes type 2. Deze middelen kunnen helpen bij gewichtsverlies en bloedsuikerregulatie, maar kunnen ook leiden tot tekorten aan voedingsstoffen. Dit komt vooral doordat ze de eetlust verminderen, de maaglediging vertragen en mogelijk de opname van nutriënten beïnvloeden. Hierdoor eten mensen minder en vaak ook minder gevarieerd, wat op termijn gevolgen kan hebben voor de voedingsstatus.

Onderzoek laat zien dat tekorten aan vitamine D relatief vaak voorkomen en in de loop van de tijd toenemen. Ook de ijzerstatus lijkt te dalen, met duidelijk lagere ferritinewaarden bij gebruikers. Daarnaast blijkt dat veel mensen onvoldoende calcium en ijzer binnenkrijgen via de voeding, en dat de inname van vitamine D gemiddeld ver onder de aanbevelingen ligt. Dit kan gevolgen hebben voor de botgezondheid en de energieproductie. Een ander aandachtspunt is het verlies van vetvrije massa, onder andere door een verlaagde eiwit- en calciuminname. Tekorten aan vitamines, zoals B1 en B12, kunnen zich geleidelijk ontwikkelen en klachten geven waaronder vermoeidheid of neurologische klachten. Hoewel het verband tussen GLP-1-agonisten en nutriëntentekorten nog niet causaal is vastgesteld, maar hoofdzakelijk via observationele studies, wijzen de huidige gegevens wel op een verhoogd risico. Het is daarom aanbevelenswaardig om bij gebruik van deze middelen aandacht te besteden aan voeding en zo nodig gerichte bloedcontroles uit te voeren. Een persoonlijke aanpak kan helpen om tekorten tijdig te signaleren en te corrigeren.